Goʻzal yengildik

Bizning zimmamizga tushgani yiqilgan joyimizda kutishdan iborat edi, xolos. Kutishga kutardik, lekin kutganlarimizning kelish niyati aslo yo‘q edi. Kelajak nomli mavhumlik mavjud bo‘lmaganlar, kelmaganlar va yo‘qotilganlar ustida barpo qilinardi. Biz bu hayotning sovuq, zulmatga burkangan, ichida kimsa yoʻq va behalovat dahlizlarning darz ketgan devorlariga yopishtirilgan ko‘lanka edik. Rasmning hoshiyasidan chetda qoldirilgan yoqimsiz manzara, davom etishi shart bo‘lmagan zerikarli bir dars edik. Bizga ko‘nika olishmadi. Bizdan voz kechdilar. Voz kechdilar va gʻolib boʻlishdi. Biz yutqazdik. Yutqazsak-da, voz kechmadik. Har safar yanada goʻzal tarzda magʻlub boʻlaverdik. Eng goʻzal yengilgan faqat biz boʻldik.